سينما سبزوار سینما

وقتی جواد هاشمی را درفیلمها و سریالها چه زنده و چه غیر زنده می بینم ناخودآگاه یاد بیک ایمانوردی میفتم.شاید تعجب کنید که چه ربطی بین این دو وجود دارد؟

سالها پیش در جایی خوندم که بیک در دوره اوج کاری فرصت گریم و تعویض لباس نداشته و گاهی چندین لباس روی هم می پوشیده و سر هر فیلمی که می رفته یکی را می پوشیده چون دیالوگ  نمی گفته و فقط لب میزده نیاز به تمرین و ممارست نداشته و صبح از طرف هر فیلمی که زودتر دنبالش می رفتند با همون فیلم کارش را شروع می کرده.خب تا اینجا شاید سخت باشه مقایسه این دو نفر چون سید جواد هاشمی اینقدر توی بورس نیست ،اما جالب اینجاست که مثل مرحوم بیک همیشه با یک گریم و لباس در همه کارها ظاهر میشه و انگار خدای نکرده آسمان به زمین میاد اگر یه خرده گریم این آدم تغییر کنه و مثلا خط ریشش بره بالا یا بیاد پایین تر. سریال آدم خوار را نگاه کنید که آدم با استعدادی مثل مزد آبادی چطور به خاطر سفارش و کسادی بازار مجبور شده ذره ای تغییر در این سوپر من یا فرشته همیشگی ایجاد نکند؟؟؟آیا واقعا بهتر و غیر کلیشه ای تر از این آدم وجود ندارد؟!

نوشته شده توسط فرهاد ترابي در Mon 14 May 2007 ساعت 12:8 موضوع نقد فیلم | لینک ثابت

صندلي داغ:

جواد رضويان در اين برنامه متفاوت تر از هميشه بود.آن روي ديگر سكه هر هنرمندي. همان چيزي كه بعضي وقتها قاطي شدن نقش و خود واقعي هنرمند باعث مي شود تا نتوانيم اصل مطلب را درك كنيم.گريه براي يك جانباز و كلي معنويت ديگر،اما وقتي خنديدن نجفي را با خنديدن كاركتر سگي در يك انيميشن مقايسه كرد ميشد فهميد كه خود جنس است.

مجموعه سلام:

رد پاي فرهاد توحيدي را مي توان در اين مجموعه به خوبي پيدا كرد.همان آني كه مي تواند يك اثر را با تمام وجوه تماتيك كليشه اي اش از موارد مشابه متمايز كند.اما كاش كلانتري هاي ما حتي در حد يك درصد شبيه اين كلانتري بود.

عليرضا قرباني:

نوشته شده توسط فرهاد ترابي در Sat 5 May 2007 ساعت 22:31 موضوع نقد فیلم | لینک ثابت

سال هشتاد و يك بود و درست در همين روزها تصميم جدي گرفتيم كه با دوستم محمد در سبزوار يك فيلم كوتاه بسازيم.دوستم يك دوربين وي اچ اس  داشت كه با آن امرار معاش مي كرد و به قول معروف عروسي و عزاي مردم را بر گزارمي كرد،البته جشن ختنه سوران هم در راستاي كارش بود.خلاصه همه سواد سينمايي اش همان چند اصطلاحي بود كه در انجمن سينماي جوان از رئيس آن كه الحق و الانصاف آدم با سوادي بود و به جرائت مي توانم بگويم در عمرش ده فيلم به درد بخور نديده بود،ياد گرفته بود.از شبهاي متوالي نوشتن فيلمنامه كه نگو حكايتي بود.يك فيلمنامه اپيزوديك كه كله پر باد و داغ من مي خواست يك شاهكار سينمايي از آن خلق كند.اپيزود اول مردي در حال خودكشي به خاطر فقر كه بعد با آمدن دخترش منصرف مي شود و نان خشك هاي خانه را براي فروش مي برد.اپيزود دوم دختري كه با يك گربه در حال مرگ روبه رو مي شود و قصد دارد بچه هاي گربه را پيدا كند ،البته اينكه از كجا فهميده اين گربه مادر چند بچه گربه است بماند.و اپيزود سوم يك روشنفكر كه در حال ريختن كتابهايش به سمت دوربين مي باشد و كلي آشفته است.خلاصه فيلم در تير ماه كليد خورد و تا دو ماه فيلمبرداري اش طول كشيد،بگذريم از انتخاب بازيگران و عوامل گروه كه كلي خوش به حالمان شده بود و همه مي خواستند نقشي ايفا كنند و از آدمي كه براي تبليغ انتخاباتي اش در آينده روي فيلم سرمايه گذاري كرد.خلاصه فيلم با هر جان كندني كه بود پايان يافت و من آن را با كمك يك آدم از خودم ناشي تر در تهران  تدوين كردم و هركار كه كرديم اين اپيزود ها با هم مچ نشد و من آهنگي انتخابي از كاست در گلستانه شهرام ناظري رويش گذاشتم و هر وقت دلم مي خواهد بخندم فيلمم را مي گذارم و به بازي بازيگرانش كلي مي خندم هرچند شايد اگر ۲۱ گرم و يا حداقل تقاطع را زودتر ديده بودم فيلمي بهتر از كار در مي آمد....خلاصه اينكه هر زمان مي خواهم به  بعضي از آثار سينمايي خرده بگيرم از نان نگاه زندگي ياد مي كنم كه قرار بود تراژدي شود ولي تبديل به كمدي شده بود.

نوشته شده توسط فرهاد ترابي در Mon 30 Apr 2007 ساعت 22:49 موضوع نقد فیلم | لینک ثابت

نوشته شده توسط فرهاد ترابي در Sun 29 Apr 2007 ساعت 18:47 موضوع | لینک ثابت

آژانس شیشه ای ده ساله می شود.ده سال از ساختن فیلمی می گذرد که تا امروز پر از انرژی و خون است.آژانس شیشه ای که خیلی از آدمهایی که جنگ را نمی شناختند و با آدمهایش میانه ای نداشتند ُنتوانستند از کنار عباس و حاج کاظم بی تفاوت بگذرند.یادم می آید همان سالها مسعود بهنود در مقاله ای با تمام وجود حس و حال کاملا شخصی و عاطفی اش را نسبت به عباس بیان کرد.اما این عباس که بود که همه در کنار جذبه و صلابت حاج کاظم دل در گرو او نهاده بودند.آیا عباس فقط یک بسیجی بود .از همان بسیجی هایی که به وفور در اطرافیان و همکارانمان پیدا می شوند؟همان آدمهایی که از بسیج فقط گروه و امتیاز شغلی اش را نشانه گرفته اند.همان آدمهای به ظاهر محترمی که از عالم و آدم طلبکارند و اگر از خط ریشت خوششان نیاید باید زیر نگاهشان لحظاتی دل ضعفه بروی؟یا نه عباس از قماش دیگری بود .از گروه همان هایی که ممکن است به سادگی از کنارمان عبور کنند و ما هرگز آنها را نشناسیم.یادتان هست حاتمی کیا چطور او را برایمان آشنا کرده بود.راه رفتنش خندیدنش و حتی لهجه اش همه و همه دوست داشتنی بود.آنجا که می خواست هم دل همسرش را نشکند و هم به فرمانده قدیمی اش جسارت نکند را یادتان هست؟حاتمی کیا اگر بعد و قبل از آژانس هم فیلمی نمی ساخت باز هم جز اولین ها در این سینما بود.معرفي يك عباس كار هر كسي نيست.....

نوشته شده توسط فرهاد ترابي در Wed 25 Apr 2007 ساعت 21:49 موضوع نقد فیلم | لینک ثابت